Onderwijs aan de keukentafel

Goed, thuisonderwijs is een curiositeit in Nederland. In België is het al een stuk normaler, in Groot Brittanië en Amerika is het gewoon een optie. Nee, dat is niet vanwege de afstanden. Die miljoenen thuisonderwezen kinderen wonen niet voornamelijk op de Kansas prairie vanwaar zij met een krakerige telefoon verbinding zoeken met een leraar in de bewoonde wereld. Het is een optie waar ieder gezin om haar moverende redenen voor gekozen heeft. Een kind dat verzwolgen werd door de structuur van een school. Een kind dat ten onder ging aan het groepsproces dat sociaal heette te zijn. Een kind dat thuis veel meer leert. Of ouders die gewoon een aanzienlijk deel van hun tijd willen doorbrengen met de kinderen die zij op de wereld hebben gezet. In Nieuw Zeeland kun je zelfs een toelage krijgen. Op zich niet zo vreemd, want een thuisonderwijzend gezin bespaart de overheid flink wat geld. In Nederland 4900 euro per jaar voor een basisschoolleerling en zo’n 6400 euro voor kind op het voortgezet onderwijs.

Toch zijn er landen waar thuisonderwijs resoluut verboden is. Dat zijn er niet veel. Eigenlijk is het alleen onmogelijk in Noord-Korea (waar wel meer onmogelijk is) en in de Duitse deelstaten. Maar in ieder land zijn er zijn mensen die blijven doorzetten om het beste voor hun gezin te bereiken. Ook als er bij thuisonderwijs drie maanden gevangenisstraf gevonnist wordt. Per ouder. Ook als hun bankrekening geblokkeerd wordt, als chantagemiddel om de kinderen niet langer thuis te onderwijzen. 

Afgelopen dinsdag zond de ZDF een prachtige documentaire uit over twee gezinnen die thuisonderwijs geven in Duitsland. Eén gezin met zeven kinderen waarvan de ouders gekozen hebben sober te leven, zodat zij zich beiden kunnen wijden aan het onderwijs van de kinderen.

En één unschoolend gezin met twee kinderen. Unschoolen betekent dat ouders ervan uitgaan dat hun kinderen uit eigen motivatie alles zullen leren wat zij nodig hebben. In dit geval kozen de kinderen ervoor om vroeg op te staan en zich aan wiskunde, Engels en Spaans te zetten, zodat zij ’s middags tijd konden maken voor andere dingen.

De hele uitzending duurt dertig minuten en staat hier online. Je kunt hem ook op YouTube bekijken, daar staat hij in drie stukken, hieronder het eerste deel.

Elmo helpt

Met een vader als financiële goeroe bij een landelijke ochtendkrant komt de huidige recessie hier nog weleens ter sprake. Voor alle kindertjes zonder papa of mama in de financiële wereld is er Elmo. In Amerika dan, want daar komt Sesamstraat sinds woensdag met een nieuw televisieprogramma over de economische crisis.

Hier geeft Elmo uitleg in NBC’s Today Show, samen met zijn moeder Mae, die haar baan is kwijtgeraakt en meteen haar tv-debuut maakt.

Het programma waarover gesproken wordt, kun je in zijn geheel online bekijken: Families Stand Together: Feeling Secure in Tough Times. 

Bij de Nederlandse Sesamstraat is het misschien een idee voor Sinterklaastijd, te beginnen met de aanpak van het reclamebombardement rondom de uitzendingen.

En dan leuk wat crisisthema’s in het programma verweven. Het winkeltje van Sien gaat failliet, Koekiemonster verruilt zijn roomboterkoekjes voor margarinekaakjes, Bert en Ernie moeten kleiner gaan wonen (Buurman Baasje kan nog wel een blokhut van Gamma op de kop tikken), meneer Aart vertelt aan Tommie dat hij nog een paar jaar door moet werken. En terwijl Grover in paniek rondrent, staat Graaf Tel de staatsschuld te tellen.

Wilde dingen

Max en de Maximonsters, de klassieker van Maurice Sendak wordt verfilmd. Op zich geen wereldschokkend nieuws, maar ik had het nog nergens zien staan, dus ik dacht: kom, ik breng ook eens een nieuwtje. En het is tenslotte een living book.

Ik weet nog niet of ik het ermee eens ben. Films en boeken, dat gaat maar zelden goed. Helemaal een film van een prentenboek, zo’n prentenboek. En toch ben ik erg benieuwd wat ze ervan gaan maken. 

Dit is de officiële trailer van Where the Wild Things are, hij staat gepland voor dit najaar.

Hier staat nog een ongemonteerde scène – met een andere Max en een andere monsterstem, maar het geeft een idee. Op het eerste gezicht heb ik niet het idee dat film en boek voor dezelfde doelgroep gemaakt zijn. Ik las een reactie van iemand die schreef dat de film haar ‘awsome’  leek, en dat ze had begrepen dat hij van een boek gemaakt was. Van de titel had ze nog nooit gehoord, ze zou het eens gaan lezen.

Philip en Jet vonden dit filmpje nog heel mooi. ‘Bij deze klopt het verhaal tenminste’, zei Philip. Hij houdt niet zo van creatieve alteraties van filmregisseurs. Het is een klei-animatie van de journalistiekafdeling van de Universiteit van Georgia. Het filmpje loopt tot 5 minuten, de rest erna is aftiteling.

[Postscriptum: tien minuten nadat ik dit stukje gepubliceerd had, kwam John naar me toe en zei: 'Zegt me niks, dat boek.' Ik was verbijsterd. 'Het staat in de kast!', kreet ik. 'Er staat wel meer in de kast', zei hij.

Als zelfs mijn echtgenoot het boek niet kent, is het misschien handig om een linkje toe te voegen. Bij dezen.

Op zoek naar een recensie over het boek kwam ik er trouwens ook achter dat die film al jaren verwacht wordt en iedereen er allang van wist. Ik heb dus helemaal geen nieuwtje gebracht. Al met al een tamelijk mislukt stukje. Ik laat het evenwel staan. Voor de drie mensen die het boek wel kenden en nog niet wisten dat er een film in de maak was.]

Catoeterwaals

Dit is Cato.

Vooralsnog de luidruchtigste van de drie. Al in de eerste minuut van haar leven, terwijl haar benen nog niet eens geboren waren, liet ze horen dat ze heel veel geluid kon maken.

Cato boft. Ze heeft een broer die altijd even tijd voor haar neemt.

 

En ze heeft een zus als rolmodel.

Cato lijkt ook een beetje op mij. Ze kan met gemak drie haringen op en we hebben hetzelfde aangeboren talent voor non-figuratief tekenen.

We gaan allebei graag de hort op,

we hebben dezelfde gracieuze lichaamstaal (zo ongeveer zie ik er ook uit in een balletpakje)

en we houden allebei van voorlezen.

En wat nou zo leuk is, Cato begint steeds meer te praten. Je hoeft alleen maar te weten dat zij alle k’s als een t uitspreekt en dan kun je haar verstaan. Nou ja, bijna. Want eigenlijk is het ook handig om te weten dat ze de l aan het begin van een woord als een s uitspreekt. De l in het midden van een woord is overigens geen punt: ‘willen’ wordt met grote nadruk uitgesproken.

Dus: kikker is ‘titter’ en lief is ’sief’. Een woord als ‘toetje’ kan meerdere betekenissen hebben: koekje, koetje of toetje. Het is voor buitenstaanders niet altijd even verstaanbaar, maar wij begrijpen haar uitstekend als ze roept dat iets heel seut is, of als ze belangstellend informeert of onze toffie wel setter is.

Cato vindt het handig om te kunnen praten, dat merk je aan alles. Als Philip haar in het vuur van een achtervolgingsspel opjaagt en declameert: ‘Cato, je bent kansloos!’ roept zij heel hard terug: ‘Nee tansloos!’ Bij de eendenvijver wijst ze ons graag op de verschillende vogels: ‘Tijt, een meertoet.’ En nu de persoonlijk voornaamwoorden aan het inzinken zijn, kondigt ze zichzelf enthousiast aan: ‘Hier ben it!’ 

Hoewel we soms weleens met onze ogen rollen als Cato met alle geweld een cd wil luisteren terwijl wij aan het voorlezen zijn, maakt ze ons allemaal heel gelukkig. Met haar onverminderde gedrevenheid, haar mollige handjes en haar heerlijke kuswangen.

It hou zo van Tato.

De vos en het meisje

Beeldschone film ontdekt. De moeder van een vriendinnetje van Jet tipte me erover, zo mooi. 

Het gaat over de vriendschap tussen een tienjarig meisje en, zoals de titel al doet vermoeden, een vos. Het speelt zich af in een omgeving waar ik onmiddellijk wil wonen (wie gaat er mee?), de beelden zijn adembenemend en het verhaal is een beetje zielig. We hebben er allemaal van genoten.

Deze trailer is in het Engels, maar de film is ook Nederlands gesproken. Als je meer wilt zien, kun je op You Tube een hoop stukjes bekijken. Hier alvast een beginnetje.

Nieuwerwets fotoalbum

Boxen aan.

En omdat bronvermelding een zaak van eer is, hier de link naar de vriendin van wie ik het idee gegannefd heb.

Ueber alles

We waren er even tussenuit gepiept. Lastminuteaanbieding in het naseizoen, onverwachts nog wat vrije dagen: dat kun je soms niet laten lopen. Driemaal raden waar we waren. Ik geef een hint.

Er is maar één land met zulke gastronomische hoogstandjes, nietwaar? En het was nog lekker ook! (Nee, ik ben niet zwanger.)

Ik hou erg van Duitsland. ‘t Is jammer dat het samen met Noord-Korea zo’n beetje het enige land is waar thuisonderwijs niet mogelijk is, anders had ik er zo willen wonen. Bergen, zee, vriendelijke mensen, kraakheldere zwembaden en frisgepleisterde huizen.

We hebben weer zo’n fijne vakantie gehad. Mooie Middeleeuwse stadjes bezocht,

gesmuld in een Tortenparadies aan de Moezel (want haring met slagroom en braadworst met zuurkool zijn dan misschien geen culinaire apotheosen, de Duitse taarten zijn fantastisch) en gewoon fijn samen dingen gedaan zonder de hinderlijke aanwezigheid van computer of huishoudelijke beslommeringen. Wandelen, kletsen, kastanjes rapen onder de grootste kastanjeboom die we ooit gezien hadden.

Cato begon iedere morgen met muziek. Ik had een draagbare cd-speler meegenomen en een zwik favoriete meezingers en DJ To ontdekte voor het eerst dat er muzíek uit die haarband met zwarte dopjes kwam.

Duifje heeft zijn spelletjesquotum met de kinderen ruimschoots gehaald. Hij heeft Philip ingewijd in het edele poolbiljartspel (daar leefde hij al naar toe sinds Philips conceptie), we hebben met z’n allen gemidgetgolft. Daarnaast doet vooral Jet graag en veel spelletjes. Een Catannetje hier, een Rummikubje daar. Ze wint vaak, dat motiveert wel.

We zaten op een huisjespark met zwembad, dus we hebben ook veel gezwommen. Minimaal een keer per dag, bij voorkeur ’s avonds na het eten, omdat het zo bijzonder is om in een donker park terug te wandelen naar je vakantiehuisje, in de koude septemberavondlucht met de sterrenhemel boven je hoofd. Dat soort dingen onthoud je.

En overdag deze uitzichten. Van mij mag het iedere dag vakantie zijn.