Verslaggeving vanaf de barricade

Ra, ra, wie hoort er niet thuis in dit plaatje? ¹⁾

Jasper van Dijk, omdat hij als enige hier een linkse partij vertegenwoordigt?

Bas Jan van Bochove omdat hij de enige voorzitter is van de commissie OCW?

Jet, omdat zij geen baardgroei heeft?

Driewerf neen.

Het is… precies, Mark Rutte!

Hij was namelijk de enige die dinsdag niet aanwezig was bij de uitreiking van de petitie voor ’behoud en versteviging van de wettelijke basis voor thuisonderwijs’.

Alle media-aandacht die er deze week was voor thuisonderwijs heeft het onbedoelde bijeffect gehad dat mijn kinderen extra life skills hebben kunnen ontwikkelen. Er is een mevrouw van de krant bij ons op bezoek geweest, Jet ging een middag op stap met een meneer van de radio en er waren mensen van de televisie.

Daarnaast hebben zij de parlementaire democratie aan den lijve ondervonden door een petitie aan te bieden voor het behoud van thuisonderwijs. Omdat de 328 Nederlandse thuisonderwijskinderen niet tegelijk in de Statenpassage konden zijn, vertegenwoordigde Jet hen allemaal.

Ze had haar mooiste rozenrok aangetrokken, met een nieuwe panty. En een extra mooie blouse. Zo luisterde ze naar de toespraak en sprak ze met onze volksvertegenwoordigers. De vraag: ‘Mis jij geen vriendjes?’ heeft Jet ongeveer vierenzeventig keer beantwoord. De eerste keer begreep ze de vraag niet. Missen? Hoe kun je nou iets missen wat je hébt? 

Na de derde keer had Jet het door. Deze mensen wisten nog niet dat thuisonderwijskinderen niet onder een steen weggekropen zitten. Dat moet je ze even uitleggen. Net als: ’Is het niet saai, de hele dag met je moeder?’ Het grappigst vond Jet de vraag: ‘Vind je thuisonderwijs leuk?’ ’Natuurlijk vind ik het leuk’, zei ze later, ‘anders was ik hier toch niet om mezelf te verdedigen?’

Vandaag vergadert de commissie voor Onderwijs, Cultuur en Wetenschap met minister Van Bijsterveldt over thuisonderwijs. Deze winter schreef zij nog een brief aan de Tweede Kamer, waarin zij lovend was over thuisonderwijs. Uit recent onderzoek was namelijk gebleken dat de kwaliteit goed was, dat deze kinderen bevlogen les krijgen en prima gedijen op vervolgopleidingen en op de arbeidsmarkt.

Maar weet u nog dat er in februari bijna honderd kinderen van het Islamitisch College Amsterdam thuisonderwijs wilden krijgen, nadat beoordeeld was dat hun school moest sluiten?  Daar zijn nog vijf gezinnen van over, meldde Trouw afgelopen zaterdag.²⁾ 

Nu vraagt minister Van Bijsterveld zich ineens af of thuisonderwijs wel goed is. Of het geen aanzuigende werking heeft. Daarom wordt er vanmiddag vergaderd over de intimiderende groep van 328 thuisonderwijskinderen. 

Als ik maar één life skill kan kiezen waarvan ik hoop dat mijn kinderen die de afgelopen week hebben meegekregen, dan  is het dat het belangrijk is om ergens voor te stáán. Om ruggengraat te tonen en op te komen voor de waarden die je belangrijk vindt. Ook al moet je vierenzeventig keer dezelfde vraag beantwoorden.

———————-

¹⁾ V.l.n.r bovenste rij: Ton Elias (VVD), Jack Biskop (CDA); middelste rij: Jasper van Dijk (SP), Jette, Mark Rutte (VVD), Bas Jan van Bochove (CDA); onderste rij: André Rouvoet (CU), Harm Beertema (PVV).

Terug

²⁾‘Moslimleerlingen toch naar school’, in Trouw, 26 maart 2011. Hier betaald te lezen.

Terug

En de winnaar is…

Het is nog nèt woensdag, dus het mag nog.

Vanmiddag heeft mijn charmante assistente Cato een naam uit de hoed getoverd. Speciaal voor de gelegenheid had zij heur haar zelf gekamd, met gebruikmaking van een kwart fles crèmespoeling, zodat het mooi plat op haar hoofd zat. Voorts had zij zich getooid met een parelcollier en een exquise kledingcombinatie van roze-lila, om het oog van de kijker te strelen.

Charmante assistente Cato werd bijgestaan door notaris Jet, die alle namen eigenhandig op de briefjes had geschreven.

En dan nu de trekking. Ik heb nog steeds een camera uit het jaar kruik, dus het is stomme film. Stelt u zich voor dat ik een en ander begeleid op het harmonium terwijl Philip het geheel opluistert met knerpende voetstappen in het grind en een piepende deur.

De nieuwe eigenaar van Op zoek naar de zomer is…  

Winnaar

►

Van harte gefeliciteerd, winnaar, we zullen je het boek zo snel mogelijk doen toekomen. Alle andere kandidaten, bedankt voor jullie deelname en reacties!

Alors on danse

Zie je Jet? Zij is het meisje in het rode rokje onder de cirkel, de vijfde van links. Bloednerveus was ze. Het was haar eerste optreden in een echt theater. Niet een achterafzaaltje, maar zo’n enorm theater met een eigen parkeergarage, een artiestenfoyer en duizenden lichtjes in het zaalplafond.

Er waren 1450 mensen die een kaartje hadden gekocht om Jet te zien. Okee, ze zagen ook nog een paar andere kinderen. Maar vooral Jet. Dat kan niet anders. Die rode tutu en die mooie blauwe oogschaduw zag je achterin de zaal, man.

Geoefend dat ze hadden! Zowat een jaar, en de laatste weken een paar keer extra. Ik mocht niks zien natuurlijk, dat werd bewaard voor de Grote Dag. Ik werd geacht haar af te leveren op obscure locaties en in groezelige kleedkamers te wachten tot de repetities voorbij waren. Dan stond Jet te smoezen met haar dansgenoten, ging de kleedkamerdeur op een kiertje en piepten ze naar binnen en naar buiten.

Toen was het zover. Naast Jet deed Cato ook mee. Twee maanden na haar entree in de balletschool is het talent niet onopgemerkt gebleven. Dat was te verwachten natuurlijk. Je kunt geen 1450 mensen naar het theater laten komen en ze Cato onthouden.

Het thema van de voorstelling was ‘Snoep’. Jet was een Bonbon en Cato een Oud-Hollands Peertje. Bij de Oud-Hollandse Peertjes hadden ze nog wat hulp nodig tijdens de show. Of er moeders waren die de kleuters in roze jurkjes wilden hijsen, balletknotten wilden maken en ze zoet houden in de kleedkamer totdat hun optreden begon. Zo bevond ik me plotseling in het zenuwcentrum van de showbizz.

Met zeventien Oud-Hollandse Peertjes die anderhalf uur wachten wel erg lang vonden duren.

Toen iedereen drie keer geplast had en alle haren opnieuw geknot waren omdat die er tijdens het rondstuiteren in de kleedkamer weer in slierten bijhingen, werd omgeroepen dat de Peertjes achter podium klaar moesten staan.

Daar gingen ze.

Voor de meesten was het een verrassing dat ze op een verlicht podium met een zaal vol mensen terechtkwamen. Ondanks alle voorbereidingen en de vreemde omgeving was het veel kinderen ontgaan dat dit een heel Gewichtige Gebeurtenis was. ’Wanneer begint de les nou?’, vroeg een Peertje telkens. ‘Doe maar gewoon wat de juffen doen’, zei ik. Dat deden ze subliem.

Cato was buitengewoon content over haar optreden. Vooral toen ze daarna een zuurstok kreeg als erkentelijkheid voor bewezen diensten.

Jet had wat bevestiging nodig. Dat had deels te maken met de zenuwen, deels met Jettes eigen idee van professionaliteit en bescheidenheid. ‘Vond je het echt goed? Maar die ene dans met mijn arm ging helemaal mis!’ Nadat we allemaal, inclusief oma’s en vriend D. hadden gezegd dat het fantástisch ging, was Jet gerustgesteld. Daarna aten we pizza, om te vieren dat we twee diva’s in ons midden hadden.

Het raadsel weggegeven

Het had wat voeten in aarde, maar het is gelukt. Ik heb een extra exemplaar van Op zoek naar de zomer te pakken gekregen. Het is een ex-bibliotheekboek, dus wel een stempel op het schutblad, maar het ziet er erg goed uit.

En nu wil ik hem onder jullie verloten. Als je het boek graag wilt hebben, kun je me mailen of hieronder een ja-ik-wil achterlaten; voor de gelegenheid gooi ik de reacties nog een keer open. Reageren kan tot en met dinsdag 29 maart.

Aanstaande woensdag gooien we alle namen in een hoge hoed en zal mijn lieftallige assistente Cato een winnaar trekken. Dan weten we wie samen met Kalle de zomer in kan gaan.

Het raadsel opgelost

Dit is hem dan.

Op zoek naar de zomer van Nicolas van Pallandt.

Uitgekomen in 1994 bij Lemniscaat. ‘Als de vriendelijke trol Kalle door de winterstorm wordt weggeblazen van zijn huis, gaat hij op zoek naar de zomer.’ Toepasselijk hè, zo aan het begin van de lente.

Bedankt voor al jullie moeite en meedenken. De gouden tip kwam van His, die aanraadde om Ingrid en Dieter Schubert te mailen. Omdat de Schuberts geen privésite hebben, probeerde ik het bij Lemniscaat. Daar kwam Merel al binnen een paar uur met de verlossende woorden: dit is geen boek van Ingrid en Dieter Schubert, maar van Nicolas van Pallandt.

Ik had nog nooit van Nicolas van Pallandt gehoord. Dat is mijn manco, want Floris Nicolas Ali baron van Pallandt was een creatieve man die naast vijf boeken ook een film maakte en meeschreef aan 29 afleveringen van Oppassen!!!, de komedieserie uit de jaren negentig. In Elsevier verscheen na zijn tragisch jonge dood in 2006 zelfs een necrologie.

Nou zei ik dat ik een plannetje had, maar dat plannetje is nog niet helemaal gelukt. Ik wilde namelijk twee exemplaren proberen te bemachtigen (het boek wordt sinds lange niet meer uitgegeven) om er eentje aan jullie te geven. Maar een van de verkopende partijen heeft nog niet gereageerd.

Mocht het alsnog lukken, dan laat ik het weten en gooien we er een tombola tegenaan. Na deze adembenemende zoektocht wilde ik jullie in ieder geval niet langer in spanning laten zitten.

Het raadsel van het prentenboek

Iedere week kom ik op een plaats waar deze poster aan de muur hangt:

Het ziet eruit als een illustratieposter van Lemniscaat, maar ik heb geen idee uit welk prentenboek het komt. En met de jaren ben ik steeds nieuwsgieriger geworden. Weet een van jullie waar het van is?

Dan ga ik nu een dapper ding doen. Deze keer sta ik reacties toe onder mijn post. En nou niet meteen volplempen met chagrijnige opmerkingen, hè? Stuur die maar gewoon weer naar het contactformulier. Los geht’s!

Waterwerken

Zoals het trouwe onderdanen van onze toekomstige vorst betaamt, hebben wij ons beziggehouden met watermanagement. Na de zeebeving in Japan is het gruwelijk actueel, maar we waren met dit project bezig voordat de grond onder de Grote Oceaan begon te beven.

We gingen naar Hoek van Holland, sinds jaren een favoriete plek van mijn kinderen. Deze keer hebben we er voor het eerst een workshop gevolgd, bij de stormvloedkering.

De meeste musea bieden schoollessen aan en als thuisonderwijsgroep kun je zo’n les ook reserveren. Dat is een prachtige manier om meer te weten te komen over een onderwerp. De mensen die deze lessen geven zijn vaak erg deskundig en enthousiast en omdat je ter plaatse bent, spreekt het onderwerp meer dan wanneer je er een boek over leest of een filmpje van bekijkt.

Op een filmpje zie je namelijk niet hoe reusachtig groot zo’n deltawerk is. In één poot zit evenveel staal als in twee Eifeltorens. Ze lijken er ook een beetje op.  

En als je zelf de Rijn bij Lobith ons land laat binnenstromen, maakt dat meer indruk dan wanneer je het op een plattegrond ziet.

Plattegronden waren er trouwens wel, hoor. Maar bijzondere. Reliëfkaarten die lieten zien wat er gebeurt als de sneeuw in de Alpen smelt en met de rivieren mee naar Nederland komt. Als het dan ook nog eens vaker gaat regenen én de poolkappen smelten, dan zie je met eigen ogen hoe sommige delen van het land vol water lopen.

De les was bedoeld voor kinderen vanaf 10 jaar, dus we hadden ons voorgenomen zelf de kleintjes te vermaken. Maar de onderwijsmevrouw vond het geen enkel probleem om de jongste kinderen er ook de hele workshop bij te hebben: ‘Dan pas ik het gewoon een beetje aan.’ Dat deed ze geweldig.

Zo kregen we met z’n allen les. Eerst een klein hoorcollege. 

Daarna een practicum.

De kinderen ontvingen een lijst postcodes om in te vullen in het Actueel Hoogtebestand. Konden ze zien wat de hoogteverschillen in Nederland zijn. Woon je zelf onder of boven NAP? En de inwoners van Maastricht? Zouden opa en oma droge voeten houden zonder dijken? En tante Bep in Warnsveld? 

Vervolgens trok de juf met ons het Keringhuis in om het aanschouwelijker te maken. Iedereen kreeg een lijst met quizvragen die tijdens de rondleiding ingevuld kon worden. 

Wist je dat er in Nederland zo’n 17.000 kilometer aan dijk ligt? Dat is verder dan van hier naar Australië. Een gezin uit onze groep komt daar vandaan, die weten hoe ver dat vliegen is. En wist je dat de stormvloedkering er tweeënhalf uur over doet om helemaal te sluiten? Nadat de enorme armen tegen elkaar geschoven zijn, laten ze ze heel langzaam zakken, zodat alle slib eronder weggespoeld wordt door de druk van het water.

Ik heb de serie al eens eerder genoemd bij onze tijdreis door de Beemster, maar Rondje Nederland sluit hier goed bij aan. We hebben met veel plezier alle zes delen gevolgd over de variëteit in het Nederlands landschap. Deze aflevering over de Deltawerken was bij uitstek geschikt voor onze waterworkshop.  

Een van de moeders had Tinka’s toverreis mee, een relatief onbekend prentenboek over de Nederlandse watergeschiedenis en -toekomst. Het is geen parel van schone letteren, maar de uitgave is mooi verzorgd met kleurige, duidelijke tekeningen en het verhaal is leuk. Bovendien is het het enige boek dat ik ken dat zowel de Deltawerken als het Cruquiusgemaal in verhaalvorm verwerkt heeft. De armen van de stormvloedkering worden vergeleken met vleugels van een beschermengel – da’s mooi toch?

Om nog eens te zien waar die Deltawerken voor nodig zijn, hier een paar filmpjes over de Watersnoodramp van 1953. Polygoonjournaals en buitenlandse ontwikkelingshulp voor Nederland.

Na afloop van de waterklas bleek de lente te zijn doorgebroken. Jassen op het gras, uitrazende kinderen, boterhammen uit de tas. Zo konden we geheel in stijl lunchen. Op een dijk, de blik gericht op de Maeslantkering, de Nieuwe Waterweg en de enorme schepen die, sinds jaar en dag, naar verre, vreemde oorden voeren.