Star wArts

Link naar bron

Hier liep ik toevallig tegenaan. Het bleek koren op de molen van Philip, wien Star Wars’ bloed in d’adren vloeit. Hij ging er samen met Jet en vriend D. even goed voor zitten, een korte onderbreking van hun eindeloze, heerlijke zomervakantiedagen vol binnen- en buitenspelen. De foto’s komen van een site voor handige photoshoppers, met Star Wars als een van de terugkomende wedstrijdthema’s.  

Onderstaande rectificatie van Rembrandts Anatomische les komt uit een wedstrijd ‘Star Wars in de beeldende kunst’. De overige 49 inzendingen kun je hier bekijken en hier zijn er nog 44. Er zitten leukerds tussen, hoor, zoals Van Goghs Death Starry Night en Botticelli’s De geboorte van Boba Fett.

Link naar bron

Andere wedstrijdregels gelden de symbiose tussen het sterrenstelsel ver, ver hiervandaan en een willekeurige aardse beroemdheid. Van Prins Charles als Yoda tot Rowan Atkinson als Princess Leia, slechts een muisklik verwijderd via deze link en deze hier. Vooral ‘ZZ top trying to impress George Lucas’ vind ik treffend.

Overige variaties, zoals gemuteerde Jabba-ijsjes en Darth Bert hierboven, staan op dit gedeelte van de wedstrijdsite. 

Link naar bron

Tam maken

Jet liep er al een paar dagen mee rond. ‘Mam, ik heb het. Ik hoef alleen mijn waterschoenen te pakken, oud brood, plastic handschoenen en een net. Meer heb ik niet nodig.’ Een beetje moeder weet dat ze dit soort mededelingen buitengewoon serieus moet benaderen; er is een wereld van reflectie aan vooraf gegaan en lollige opmerkingen worden niet op prijs gesteld. Aperte afwijzing werkt averechts.

‘Wat ga je doen?’, vroeg ik. ’Een meerkoet vangen’, zei ze, ‘om tam te maken.’ ‘Maar we hebben toch al een cavia? Een meerkoet lijkt me niet zo handig als huisdier.’ ‘O, maar het wordt ook geen huisdier’, stelde Jet me gerust, ’ik ga ermee jagen.’ Ik knikte begripvol, want ik ben een moeder die dit soort dingen serieus benadert. Bovendien heb ik een oudere zoon die de fase van Grootse Plannen ook gehad heeft. Het hoverboard, dat al in een vergevorderd stadium was, zoals dat van Michael J. Fox in Back to the Future (een plan dat andere jongetjes overigens wel hebben uitgevoerd). Of het jetpack en lichtzwaard uit Star Wars, waarvoor we door de paden van de Gamma doolden, op zoek naar essentiële onderdelen. Jet zelf had ook al eerder dergelijke Plannen gehad; de vervaardiging van een manshoge robot bijvoorbeeld. Toen wist ik ternauwernood te voorkomen dat er een partij staal aangeschaft werd. ‘Waar hebben we het over?’, dacht ik. ”T is deze keer maar een meerkoet.’ 

‘Kijk,’ zei Jet, ‘ik vang hem hier achter in de sloot. Dan laat ik allemaal vuurwerk afgaan en ik schiet pijlen op hem af en ik schreeuw heel hard naast zijn oor. Zo raakt hij gewend aan harde knallen.’ Het idee had ze opgedaan bij een filmpje over politiepaarden. Bij gebrek aan een politiepaard besloot ze dezelfde techniek toe te passen op dieren die wat meer voorhanden waren. Het hoefde trouwens niet per se een meerkoet te zijn, een eend kon ook. 

‘Zou dat handig zijn voor een meerkoet, als hij niet meer meer schrikt van harde knallen?’ vroeg ik. Daarvan was ze overtuigd, anders kon hij niet samen met haar jagen. Hij zou haar ook beschermen, want daar staan meerkoeten om bekend, dat zij hun dierbaren fel verdedigen.

Toen we die dag bij de grote bibliotheek waren, besloot Jet het koetje bij de horens te vatten. Ze stapte naar de informatiebalie en zei: ‘Ik zoek een boek over het tam maken van dieren. Het mogen alle dieren zijn: meerkoeten, eenden, leeuwen.’ Een boek over dierengedrag kwam het meest in de buurt, dacht de mevrouw. Jet kwam stralend uit het pad vandaan, met drie boeken, waarvan er eentje nog echt de moeite waard bleek ook. Niet vanwege de instructies tot dressuur, maar omdat het zo’n heerlijk kijkboek was.

Het grote avontuur van de dieren van Richard Unglik *).

Met oceaandieren, woestijndieren, dieren uit de amazone en van de savanne. Dieren uit de geschiedenis en uit de literatuur.

Het boek  is grondig bestudeerd en gelezen, maar het project Tam Maken is een stille dood gestorven. Jet heeft besloten geen meerkoet af te richten voor de jacht, maar te gaan sparen voor een paard.

———————–

*)   Richard Unglik kenden we al van Het grote avontuur van de geschiedenis, het Playmobilboek dat we een paar jaar geleden maandenlang in huis hebben gehad. De daadwerkelijke geschiedbeschrijving is allesbehalve grondig, maar de platen zijn zo mooi. Van de grotschilderingen van Lascaux via Freud tot aan de val van de Muur, de wereldgeschiedenis in vogelvlucht op Playmobilformaat. Hier kun je voorbeeldpagina’s uit het boek bekijken.

Terug

Salve!

Vorige week zijn we, vlak vóór de grote vakantiedrukte en vlak ná de schoolreisjeshausse (met in de laatste weken invasies van 1500 schoolkinderen per dag, hebben we ons door wit wegtrekkend personeel laten vertellen) naar het Archeon geweest. Met een ander thuisonderwijsgezin, om de vaderlandse geschiedenis aan den lijve te ondervinden.

We maakten een tijdreisje vanaf de Midden-Steentijd, via bandkeramiekers en trechterbekers naar de IJzertijd. Onderwijl werd er driftig graan gedorst en gemalen,

proefgeslapen op een bedje van dierenvellen, met een kennersoog brandgevaar getaxeerd in een prehistorisch huis annex rietopslagplaats en nadat de kinderen en passant een hunebedje gelegd hadden (door met vereende krachten een steen met touw over rollende boomstammen te trekken), wandelden we zo het Romeinse Rijk binnen.

Daar had Philip het meest naar uitgezien. Want naast alle historisch correcte gebouwen en gebruiksvoorwerpen was daar nog iets veel mooiers. Je kon excerceren als een echt Romeins legionair.

 

De commando’s werden er in noodtempo ingedrild. In opperste concentratie marcheerden onze kinderen - sin, dex, sin dex – over de hoofdstraat, met als hoogtepunt een geestdriftig opgevolgd laatste bevel: ‘Acceleremus!’

’s Middags was er een gladiatorengevecht in de arena, maar daar wilde Philip niet naar toe. Dat kwam omdat ik in geuren en kleuren had verteld hoe het volksvermaak zou eindigen met een levensechte executie. Dat had ik namelijk weer gehoord van een vriendin wier zoon onwel was geworden nadat zij nietsvermoedend het spektakel hadden uitgezeten. 

Het bleek al met al nogal mee te vallen – Jet wilde het gevecht wel graag zien en ging met onze thuisonderwijsvrienden dapper de arena in (‘Ik ga naast M. zitten en hou op het eind mijn jas wel voor mijn ogen’), maar uit angst voor taferelen met opspuitend bloed leek het Philip toch beter om in alle rust het Middeleeuwse deel van het park te ontdekken.

Dus terwijl de strijdkreten in de verte weerklonken, liepen Philip, Cato en ik over de muisstille zandweggetjes. Wat is het dan mooi, zeg. Zo’n vredig park met ruisende bomen, scharrelende kipjes en Anton Pieckhuizen.  

 

We maakten een bijenwaskaarsje en praatten met de authentiek Middeleeuws geklede vakantiekrachten. En omdat iedereen alle tijd had, kon Philip eindeloos boogschieten.

  

Daarna liepen we in twintig stappen terug naar de Steentijd om uitgebreid kano te varen in een uitgeholde boomstam op een uitgestorven plas.

Catootje baadde pootje, knietje, dijtje en uiteindelijk ook buikje, ik genoot van het zonnetje bij het water en na een poosje kwamen de anderen uitgelaten terug van de slachtpartij.

Terwijl iedereen nog even rondpeddelde, maakte een prehistorische mevrouw in een leren rokje huidschilderingen van rode en gele oker. Jet was vol van de gladiatoren en koos strijdlustig voor een Romeinse soldaat en een sabeltandtijger.

Philip vond dat zijn boogschutterscapaciteiten niet veronachtzaamd mochten worden.

Mocht je ook willen gaan, vergeet dan niet de Archeon-kortingsbon uit te printen. Want de vaderlandse geschiedenis komt het best tot zijn recht met een pragmatische volksaard.

Kinderboekenzoekmachines

Bij het opschonen van mijn favorieten kwam ik wat mooie links tegen. Zie hier, gesurft voor u.

Facts on Fiction, een kinderboekensite voor ouders. Omdat je nu eenmaal niet alles gelezen kunt hebben, maar wel graag zicht hebt op de globale inhoud die je nageslacht middels lectuur tot zich neemt. Op deze site vind je samenvattingen, maar ook een schaalverdeling op ethische en morele gronden in alle soorten en maten. Bevat een boek veel gewelddadige passages, verbaal of anderszins? Komt er seks in voor, of gebruiken de personages drugs? Hoe zit het met racisme?

Niet om hetzes en boekverbrandingen te initiëren, maar omdat kleine Marie misschien nog niet toe is aan een literair verantwoorde verkrachtingsscène of omdat Jantje niet kan slapen van boeken waarin in mensen doodgaan of van elkaar scheiden. Of omdat je gewoon nog even wilt wachten met dialogen waarin voortdurend gevloekt wordt.

De Database of Award-Winning Children’s Literature is ook handig. Daar kun je zoeken naar kinderboeken met bijvoorbeeld een literaire onderscheiding. Of op het geslacht van de hoofdpersoon. Of op nationaliteit – als je een boek zoekt over – noem eens wat - een Chinees jongetje, of een verhaal dat zich afspeelt in Polen, in de Middeleeuwen.

Van mijn lieve Amerikaanse vriendin J. (die we vorig jaar op Schiphol uitzwaaiden) kreeg ik nog deze mooie site: een heuse Charlotte Masonboekenzoekmachine. Je kunt er onder meer zoeken op onderwerp, schooljaar of plaats (geografisch) en op het eerste gezicht staat er veel moois op, de naam van deze thuisonderwijsmethode waardig.  

Dit gaat natuurlijk wel over Engelstalige boeken, maar veel ervan is ook vertaald in het Nederlands. In ieder geval een hoop bekroonde boeken, en meesterwerken als Tom Sawyer of Schateiland.

Wij hebben natuurlijk wel de geweldige site Kjoek, waar ik nog maar eens de aandacht op wil vestigen. Oók met onderverdelingen en keuzelijstjes in alle soorten en maten. Zoals een een rangschikking op Nederlandse plaatsnamen. Of op eigen namen  - mocht je graag een Joost of Mariëlle als hoofdpersoon willen.

Maar zo’n site als Facts on Fiction, dat is misschien ook wat voor het Nederlands taalgebied. Wel tijdrovend om te maken; ik zag dat Facts on Fiction actief lezers aan het werven is. Als de kinderen over een jaar of wat uit hun wonder years zijn, ga ik er over nadenken. Tegen die tijd klop ik nog weleens bij jullie aan.

Zomer

Ah, zomer. Ik vind het niet erg dat het nu weer een beetje afkoelt, maar de afgelopen weken waren toch wel heel fijn. De eindeloze dagen die zich aaneen regen. ’s Avonds na het eten nog even zwemmen in de plas of naar het strand om over de golven te springen. En dan met fris gewassen hoofden nagenieten, een permanente geur van zonnebrandcrème in de neus.

Zomerfruit eten. Kersen en wilde perziken, bessen in alle kleuren, frambozen en bramen, twee bakjes voor een euro. Exotische vruchten met sprookjesachtige namen als drakenfruit, prachtige kleuren en vormen, waarvan je aan de groenteman moet vragen welke delen je ervan kunt eten. Watermeloen. We eten het als ontbijt, als lunch, als toetje. Door de frullati di frutta (gepureerd fruit  met ijsklontjes, zonder melk), uitgehapt of met mes en vork. Sommigen van ons eten het ondersteboven en achterstevoren.

Het leek de laatste tijd of er meer uren in een dag zaten. Dat was natuurlijk ook zo. Maar de dagen waren ook echt voller; we deden meer terwijl het minder moeite kostte. De ochtenden waren niet zo afwijkend -in de winter volgen we ook altijd al soort een tropenrooster- maar de middagen waren meer dan anders een explosie van vriendjes, mee-eters, strand en picknicks met andere thuisonderwijzers en ziekenbezoekjes bij oma in het ziekenhuis zestig kilometer verderop.

Veel prevakantieactiviteiten ook. Afscheid van turnen, waar Philip wilde trakteren op ijsjes. Afscheid van ballet, want de balletschool stopt ermee, met gelukkig nog een prachtige dansuitvoering. De laatste zondagsschool voor de zomervakantie, waarvoor we met alle kinderen cakejes bakten voor de mensen van de hele kerk.

Dat was nog een heel werkje. Vooral het versieren. (Philip houdt van muziek, vandaar de draadloze koptelefoon waarmee hij van keuken tot woonkamer in dolby surround voorzien bleef.)

Het resultaat mocht er wezen.

En o ja, we hebben een leuke nieuwe boekentrilogie gevonden, die van Thijs Goverde over de meesterdief. Het eerste deel, De wraak van de meesterdief, lazen we vorige maand en nu zijn we bezig in De jacht op de meesterdief. Heel anders dan de boeken van Astrid Lindgren die we laatst weer veel gepakt hebben of andere klassiekers die we tot nu toe lazen.

De verhalen over de meesterdief zijn sprookjesachtig en wat baldadig. Spannend zonder eng te worden, want de hoofdpersoon kan zo prachtig overdrijven dat alle hachelijke avonturen gerelativeerd worden. Boosaardige personages hebben een defect dat ze potsierlijk maakt en netelige situaties zitten zo vol woordgrapjes, dat je gewoon wéét dat het wel goedkomt in dat woud met die koppensnellers, of bij die achtervolging door arglistige ontvoerders.

Het is wel belangrijk om ze op volgorde te lezen, vind ik. Ik had zelf het tweede deel alvast diagonaal gelezen om te kijken of het iets voor ons zou zijn, maar dan mis je toch essentiële informatie. Verder begrijp ik niet waarom er voor deze illustraties gekozen is. Ze passen niet bij het verhaal en kloppen soms ook niet met de tekst. Personages worden vaak heel uitgebreid beschreven, zoals de geleerde Aegolius, huisleraar van de hoofdpersoon, maar op de tekeningen zie je dat niet terug. Dan liever helemaal geen illustraties, zou ik denken.

Het tweede deel vind ik iets leuker dan het eerste. Vooral de circusscène uit De jacht op de meesterdief is virtuoos, die konden we niet in één keer uitlezen omdat we zo moesten lachen. Het derde deel heet De hand van de meesterdief en ligt al paraat om in een moeite doorgelezen te worden.

Snelle scones

Speciaal voor M. die ik al ken vanaf mijn vierde, toen iedereen dacht dat we zusjes waren. En die het een beetje moeilijk heeft.

Men neme:

• 375 g bloem (of zelfrijzend bakmeel, dan kun je het bakpoeder achterwege laten)
•  15  g bakpoeder
•  70  g suiker
•    1  theelepel zout
• 300 ml slagroom (niet geklopt)

Verwarm elektrische oven voor op 200 graden.

Meng alle droge ingrediënten door elkaar en voeg daarna de slagroom toe; meng voorzichtig met een vork totdat de droge bestanddelen nat zijn.

Dan iets belangrijks: kneed het deeg in de kom met de hand zo kort mogelijk; ongeveer 5 tot 10 ‘kneedjes’ voor een samenhangend geheel.

Leg het deeg als een plak van ongeveer 1 ½ cm hoog op een stuk bakpapier op de bakplaat en maak een beetje plat met je hand.

Snijd in stukken. Je kunt met een glas rondjes uitsteken, maar ik snijd het deeg gewoon in vierkantjes, bij wijze van rustieke brokken. Snijd door tot aan de bodem, maar laat de stukjes wel tegen elkaar aan liggen, dan blijven de zijkanten lekker zacht ten opzichte van de bovenkant. Na het bakken kun je ze gemakkelijk van elkaar breken. 

Kwast wat overgebleven slagroom over het deeg en bestrooi met suiker en kaneel.

Bak in ongeveer 15 minuten gaar in de voorverwarmde oven.

Even laten afkoelen en serveren.

We maken zelf clotted cream, een mengsel van 1 deel mascarpone op 1 ½ deel crème fraiche, maar je kunt er ook grasboter of geklopte slagroom op smeren. 

Verder moet er nog een fris zoetje bij. Dat kan van alles zijn: lekkere jammetjes, gesneden bolletjes gember, rood fruit.

Voor als we subiet zin hebben in een lekkerigheidje bij de koffie. Het kost alles bij mekaar misschien een halfuurtje en we worden er erg blij van.

Recept gekregen van de Amerikaanse thuisonderwijsmoeder die ook allemaal mooie Engelstalige kinderboeken bij ons introduceerde.