Daar gaan ze

Er zijn weinig dagen waarop we ’s morgens op tijd de deur uit moeten, maar vandaag was er zo een. Philip smeerde boterhammen voor onderweg, Jet hielp Catootje met haar schoenen aan en ik stopte nog een fles water in de tas. We gingen afscheid nemen van J. en haar mannen. Op de NBTSP hadden we het al officieel gedaan, maar vandaag gingen we ze echt uitzwaaien.

Met de trein naar het vliegveld, een avontuur op zich. Als u toevallig ook in de intercity richting Schiphol zat: die kinderen die hun hoofd zo ver mogelijk buiten het raampje staken (‘Moet je kijken, Jet… Vèt!’), zich opsloten in het harmonicagedeelte en telkens de elektrische tussendeuren open- en dichtdeden; dat waren mijn kinderen. En die mevrouw die op geforceerd rustige toon het hele repertoire van ‘Hansje Pansje Kevertje’ tot ‘In de maneschijn’ afwerkte om het peutertje rustig te houden dat na zeven minuten de trein alweer uitwilde (‘Klaaar!’); dat was ik.

Maar we kwamen heelhuids aan. En J. heeft ingecheckt, ook al leek ze eerst niet te kunnen vertrekken omdat haar koffer vijftig kilo woog in plaats van drieëntwintig. Nadat we haar handbagagerugzak volgestouwd hadden en dichtgetaped, zodat die mee kon met de gewone koffers, mocht ze alsnog vertrekken.

De kinderen nog even laten uitrazen in de speeltuin van het restaurant, een laatste koffie, een laatste traan en toen moesten ze echt naar de paspoortcontrole.

Dit nummer van Santana en Willie Nelson draaiden John, ik en de kinderen afgelopen zomer, toen we op weg waren naar een barbecue bij J. Vonden we toen erg toepasselijk. En hoewel ik nu natuurlijk Sinatra’s ‘New York, New York’ voor haar zou moeten draaien, vind ik deze toch wel treffend, op een bepaalde manier.

Ze gaan het daar geweldig krijgen aan de andere kant van de oceaan. Thuisonderwijzers bij de vleet, goedkope huizen en een enórme bibliotheek. En over vijftien jaar gaan we met z’n allen op vakantie en halen we herinneringen op aan onze grassroots years in thuisonderwijsland. Gelukkig is er in de tussentijd internet.

Ueber alles

We waren er even tussenuit gepiept. Lastminuteaanbieding in het naseizoen, onverwachts nog wat vrije dagen: dat kun je soms niet laten lopen. Driemaal raden waar we waren. Ik geef een hint.

Er is maar één land met zulke gastronomische hoogstandjes, nietwaar? En het was nog lekker ook! (Nee, ik ben niet zwanger.)

Ik hou erg van Duitsland. ‘t Is jammer dat het samen met Noord-Korea zo’n beetje het enige land is waar thuisonderwijs niet mogelijk is, anders had ik er zo willen wonen. Bergen, zee, vriendelijke mensen, kraakheldere zwembaden en frisgepleisterde huizen.

We hebben weer zo’n fijne vakantie gehad. Mooie Middeleeuwse stadjes bezocht,

gesmuld in een Tortenparadies aan de Moezel (want haring met slagroom en braadworst met zuurkool zijn dan misschien geen culinaire apotheosen, de Duitse taarten zijn fantastisch) en gewoon fijn samen dingen gedaan zonder de hinderlijke aanwezigheid van computer of huishoudelijke beslommeringen. Wandelen, kletsen, kastanjes rapen onder de grootste kastanjeboom die we ooit gezien hadden.

Cato begon iedere morgen met muziek. Ik had een draagbare cd-speler meegenomen en een zwik favoriete meezingers en DJ To ontdekte voor het eerst dat er muzíek uit die haarband met zwarte dopjes kwam.

Duifje heeft zijn spelletjesquotum met de kinderen ruimschoots gehaald. Hij heeft Philip ingewijd in het edele poolbiljartspel (daar leefde hij al naar toe sinds Philips conceptie), we hebben met z’n allen gemidgetgolft. Daarnaast doet vooral Jet graag en veel spelletjes. Een Catannetje hier, een Rummikubje daar. Ze wint vaak, dat motiveert wel.

We zaten op een huisjespark met zwembad, dus we hebben ook veel gezwommen. Minimaal een keer per dag, bij voorkeur ’s avonds na het eten, omdat het zo bijzonder is om in een donker park terug te wandelen naar je vakantiehuisje, in de koude septemberavondlucht met de sterrenhemel boven je hoofd. Dat soort dingen onthoud je.

En overdag deze uitzichten. Van mij mag het iedere dag vakantie zijn.

Leren kijken

In ons gezin is niemand van nature begiftigd met een talent voor tekenen. Als we samen verven of kleuren, is het dus altijd non-figuratief, om het maar met enige gratie te zeggen. We zijn meer van de Vlekken In Mooie Kleurschakeringen, waar je een wereld van verbeelding op los kunt laten.

Maar hee, weer zo leuk van thuisonderwijs: als je iets niet kunt, dan leer je het samen. Ik had een boek uit de bibliotheek meegenomen van Terry Longhurst, van de bekende I can draw-serie. De boekjes van die serie zijn in het Nederlands ook in een verzameldband te krijgen onder de letterlijke vertaling Ik kan tekenen.

Terwijl Philip voorlas uit Pim, Frits en Ida, wijdde Jet zich aan het tekenen van een paard (altijd verrassend wat ze zal kiezen). De instructies zie je hiernaast – even aanklikken voor de grote foto.

Longhurst doet het stap voor stap voor, en Jet probeerde het zelf na te doen. De eerste poging ging aardig.

Dat was even inkomen, vond Jet en ze deed een tweede poging. Die bestond net als in het voorbeeld inderdaad uit cirkels, ovalen en strepen, alleen leek het nog niet erg op een paard.

De derde poging vond ik zelf fantastisch,

maar Jet moest er bijna van huilen. ‘Zijn nek is veel te dik en hij heeft rare poten! Hij lijkt helemaal niet op het plaatje.’ Ik zei dat het natuurlijk wel tijd kost om iets te leren. Veel doen, kijken waar het fout ging en nog eens proberen.

Een moeder uit onze thuisonderwijsgroep vertelde me dat het bij tekenen vooral gaat om kijken. Zij heeft kunstacademie gedaan en heeft de meest geweldige creatieve tips en ideeën (kijk maar op haar site). Ik vertelde Jet dus dat ik begreep dat goed kijken heel belangrijk is, en we probeerden het nog eens. Nu samen. Soms keek ik en tekende Jet en dan keek Jet en tekende ik een stukje.

En toen kregen we dit.

Daarna heeft Jet de randen wat dikker gemaakt, de basisvormen uitgegumd en hem ingekleurd. Voilà. Alleen maar door te kijken.

Opvoeden

Bondigheid is niet mijn sterkste kant, maar nu wou ik toch maar volstaan met een prachtig liedje uit de oude doos. Het is ‘Cat’s in the Cradle’ van Harry Chapin, duizend keer nagedaan, maar het mooist in de originele uitvoering.

Luizenbol

Aanvankelijk dacht ik aan een elegant soort kwaal, zoals een gevoelige hoofdhuid. We wisselen nogal eens van shampoo en de laatste aankoop was gewoon te agressief voor mijn delicate huid. Dacht ik.

Dat Philip en Jet ook voortdurend op hun hoofd zaten te krabben, deed geen licht branden, want we gebruiken immers met z’n allen die shampoo. Ik was zelfs, onnozele gans, nog een speciaal serum voor de tere huid bij de drogist gaan halen.

En juist toen ik van plan was om met Jet langs de huisarts te gaan, omdat ze wel erg veel last van jeuk en irritatie bleef houden, begon er iets te dagen. Het zou toch niet…?

Jawel dus.

Gelukkig had ik dit stukje gelezen en een noodoproep onder mijn vriendinnen-met-schoolkinderen bevestigde de strategie: gewoon véél kammen. Geen knuffels in de vriezer, geen dekbedden in vuilniszakken, maar een onvolprezen Nisska-kam en een liter goedkope crèmespoeling.

Moge het een troost zijn voor alle schoolmoeders: wij hebben ze ook.

Niet terug naar school

Terwijl de spandoeken met ‘Wij gaan weer naar school’ boven de weg wapperden en vanaf vandaag heel schoolgaand Nederland in de lokalen zat, werd in Rotterdam de derde Not Back to School Party gevierd. Voorgaande jaren hielden we het nog in kleine kring met onze lokale thuisonderwijsgroep, maar vandaag hadden we de hele Speeldernis afgehuurd en was er een recordaantal van 153 mannen, vrouwen en kinderen.

We hebben genoten. Van alle nieuwe mensen, van de vrijheid, van het uitwisselen van thuisonderwijsplannen en ervaringen, van het zonnetje en van de popcorn die we in het kampvuur konden poffen.  

De kinderen hebben vanaf elf uur gerend en gespeeld, zijn cowboys en indianen geweest en hebben zelfs nog even gezwommen. Om vijf uur rolden ze nat, zanderig en met de kampvuurwalmen in het haar de auto in.

Deze Not Back to School Party was tegelijkertijd het officiële afscheidsfeestje van een van de gezinnen van onze lokale thuisonderwijsgroep. We zijn jarenlang samen op stap geweest; naar dierentuin, heempark, speeltuin en museum, we hebben samen Sinterklaas gevierd en gebarbecued, en volgende maand verhuizen J. en haar mannen naar de Verenigde Staten. J. was de bedenker van het nietterugnaarschoolfeest en de Mom’s Night Out. We gaan haar vreselijk missen.

We hadden een paar afscheidscadeautjes, waaronder een stapel lapjes waar iedereen van onze groep iets persoonlijks van had gemaakt. J. maakt graag quilts, en we hadden de stukjes stof versierd, zodat zij er een lappendeken van herinneringen van kan maken.

 

Philip en Jet legden gisteravond nog de laatste hand aan hun lapje (erfelijk belast met een voorkeur voor het werken op de rand van de deadline) en het resultaat mocht er wezen.