Wat de wereld eet

 

Gesurft voor u: mooie foto’s uit het boek Hungry planet, what the world eats, achter elkaar gezet in een online fotoreportage.

Fascinerend om te zien wat families over de hele wereld in één week eten (en hoeveel geld zij daaraan besteed hebben). Let vooral ook op de hoeveelheid frisdrank, pakjes en zakjes die sommige families wegwerken.

What the world eats, Part I
What the world eats, Part II (nog meer foto’s)
What the world eats, Part III (boodschappen doen en koken)

Cato

Ons kleinste schatje. Ik zag dat haar laatste foto op dit weblog alweer vier maanden oud is. En Cato groeit maar door.  Ze kan nog niet lopen, maar wel op volle snelheid kruipen; ze kan nog niet praten, maar wel met verve gebaren. Ze maakt duidelijk wanneer ze wil eten (hand naar haar mond), wanneer iets heet is (wapperend handje), of lekker, wanneer ze gaat slapen of hoe een hondje doet (hijgend).

En ze kent al een paar liedjes. Zoals deze, die ook zonder geluid duidelijk is:

Cato houdt veel van poppen. Soms zijn de poppen bijna net zo groot als Catootje, maar dat maakt niks uit.

En ze houdt veel van dieren. Ze hijgt naar alle hondjes die we tegenkomen, wijst naar elk vogeltje en is erg begaan met onze vissen en cavia’s. De cavia’s voert ze iedere dag. Het toeval wil dat de cavia’s allemaal dingen eten die Cato ook graag lust: worteltjes, komkommer, appel. Dus proeft Cato vaak eerst even voor.

Maar het mooiste vindt ze het hooi. We hebben de zak inmiddels permanent naast het hok staan, want Cato voert de hele dag door. Strootje voor strootje. Ze heeft het er erg druk mee.

 

Sinds kort hebben we er nog een dier bij, een neppe. Jet had lang gespaard en besloot dat zij haar kapitaaltje het aller-, allerbeste kon besteden aan een peperdure namaakpapegaai. Hij kan napraten, dansen en zingen. Cato vindt hem fascinerend, maar moet nog wel een beetje aan hem wennen.

 

Pooja

Een snoepje van een boek ontdekt: Pooja, het olifantenmeisje. 

Toen haar Duitse ouders met hun omgebouwde Mercedesvrachtwagen van Hamburg naar India reisden, werd Pooja Marske geboren. Ze gingen er de helft van het jaar wonen, in India. Op haar vijfde raakte Pooja geboeid door de olifanten in het Mudumalai National Park. 

Inmiddels is Pooja acht jaar en wil zij geld inzamelen voor een olifantenbejaardentehuis. Daarom hebben haar ouders, die ook de foto’s in het boek gemaakt hebben, de stichting Pooja Elefantenhilfe opgericht.

Het boek vertelt over de bijzonderheden en gewoontes van olifanten, over Pooja’s vriendschap met één olifant in het bijzonder en over tempelolifanten die vereerd worden als de belichaming van hindoegod Ganesha, maar mishandeld worden tijdens hun werk bij de tempel. Het is een prachtig kijkboek vol informatie, verteld in verhalen uit het perspectief van het meisje.

SOS

Ik erger me al jaren aan het verkeerde gebruik van spaties in teksten overal. Woorden tot drie lettergrepen gaan meestal nog net goed, maar zodra de samenstellingen wat langer worden, lijkt het wel of mensen er maar een gooi naar doen.

De opmars van het Engels en dat affreuze managementsjargon helpen daar natuurlijk niet bij. De meeste Engelse samenstellingen worden los geschreven en Hollanders gaan er prat op de Angelsaksische grammatica uitstekend te beheersen - de vaderlandse daarbij uit het oog verliezend.

Tot mijn enorme vreugde ontdekte ik vorig jaar het platform Signalering Onjuist Spatiegebruik. Ik had er al een poosje niet op gekeken, maar nu ik hem weer tevoorschijn haalde, hebben we met de kinderen zitten gieren om de fratsen die mensen uithalen.

Deze bijvoorbeeld

 

of hier

De website staat vol prachtige voorbeelden, maar om deze drie heb ik me vooral dankzij de onderschriften tranen gelachen. Ze gaan over een winterjas,  een legging en een batterij.

Voor Philip en Jet was dit nummer een, dus die zet ik er als uitsmijter onder:

Hier zijn de links naar de originele foto’s en teksten van de afbeeldingen die ik van de website geplukt heb: het naakmodel, de binnenband en het blindengeleidepad.