Van alle markten thuis

Dit liedje draaien we vaak in de auto. Het gaat altijd te snel om alle opgenoemde namen en gebeurtenissen uit te leggen aan de kinderen, dus we brullen het vooral mee.

Hieronder een filmpje van een geschiedenisleraar die de moeite heeft genomen alle historische momenten uit ‘We didn’t start the fire’ van Billy Joel weer te geven. 

Een handige website met korte verklaringen voor alle feiten uit het lied (voor wie niet meer weet waar ‘Edsel is a no-go’ ook alweer op sloeg).

En een pagina met de songtekst en links naar ieder woord voor als je nog meer wilt weten over alle onderwerpen en geen zin hebt om te googelen.

Vrijdag waren we op bezoek bij een nieuwe thuisonderwijsfamilie in onze regio; een paar maanden geleden zijn ze vanuit de VS naar Nederland gekomen. Omdat ongeveer 2,2 procent (zo’n twee miljoen) van de Amerikaanse kinderen in de schoolleeftijd thuisonderwijs krijgt en dat percentage onder expats allicht nog wat hoger ligt, kunnen we steeds meer buitenlandse thuisonderwijzers verwelkomen.

Het was heel gezellig; zij hebben drie kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd als de onze. We hebben samen gegeten, gepraat, voorgelezen en gespeeld en Philip en Jet waren blij verrast dat Halli Galli universeel is. 

In hun boekenkast kwam ik een enig boek tegen. Het is in Amerika al generaties bekend en populair, maar hier had ik het nog niet eerder gezien: Madeline van Ludwig Bemelmans. Schattige tekeningen met klinkende rijmtekst over een Parijs kostschoolmeisje. De eerste regels van het boek zijn legendarisch:

‘In an old house in Paris that was covered with vines,
lived twelve little girls in two straight lines.
In two straight lines they broke their bread,
and brushed their teeth and went to bed.
They smiled at the good, and frowned at the bad,
and sometimes they were very sad.’
 
Het is nooit in het Nederlands vertaald en daarom zet ik het niet op het boekenlijstje, maar op deze manier moffel ik het er toch even tussen. Erg leuk om Nederlandse kinderen Engels te leren. Ik wil hem graag op onze plank naast The Cat in the Hat en My Little Rhyme and Verse Treasury.

Vers van de pers. De kop heb ik gejat van De Telegraaf, die op altijd genuanceerde wijze haar mening geeft en hiermee Nederland waakzaam wil houden (opdat het Volk roept: ‘Breuken terug? Waren ze weg dan?’), maar de boodschap is natuurlijk wel serieus.

De commissie-Meijerink heeft vandaag advies gegeven aan minister Plasterk waarin staat dat schoolkinderen betere elementaire reken- en taalvaardigheden moeten opdoen.

Elsevier citeert uit een bericht van persbureau Novum:  

‘De taal- en rekenvaardigheid van basis- en middelbareschoolleerlingen laat “geweldig te wensen over”. Ze kunnen bijvoorbeeld slecht een brief schrijven of rekenen met gewichten.’

De Telegraaf bericht er het uitvoerigst over (hier kun je het hele artikel lezen):

‘”Op rekengebied is het op basisscholen nu één grote chaos, vol trucjes en met nadruk op hoofdrekenen. Wij geven het advies om aan het einde van de basisschool de jonge kinderen weer goed te leren optellen,  delen, vermenigvuldigen en foutloos te rekenen als het om geld gaat”, zegt Jan van de Craats, commissielid en fervent voorstander van het ouderwetse rekenwerk op papier in plaats van uit het hoofd.’

Dat ik na ampel onderzoek en beraad ben gaan werken met een buitenlandse rekenmethode is dus geen uitsloverij, maar een onderbouwde keuze. Ik vond de Nederlandse methodes te vaag, langdradig en ik miste de dingen die ik juist belangrijk vond.

Ik ben gewoon geen voorstander van het nieuwe rekenen.

Voor wie er al een poosje uit is, hieronder een filmpje met uitleg over de manier van rekenen die al een jaar of wat op school aangeleerd wordt. Het is een Engelstalig filmpje van 15 minuten (ook in Amerika is het nieuwe rekenen ingevoerd) en geeft precies mijn bezwaren weer.

Mocht u zich ongerust gemaakt hebben: Philip, Jet en Cato leren dus gewoon staartdelingen en breuken.

Je zieke zusje voorlezen in haar bankbedje. 

Ik heb voor het eerst alleen met de kinderen gezwommen.

Ja, applaudisseer maar even.

Ik had er zelf nogal tegenop gezien: zonder andere volwassene met drie kinderen waarvan er maar eentje kan zwemmen. Maar het ging best goed. Het was minder gedoe dan toen ik voor het eerst met Philip als baby ging zwemmen.

We hebben een zwembad gevonden waarbij de badjuf niet meteen in blinde paniek uitbreekt als Jette haar zwembandjes afdoet en dat is handig om te kunnen oefenen met zwemmen. Ze wil graag op zwemles, maar staat op de wachtlijst en ik vind het handig om haar pas te laten lessen als ze al kan drijven en met een soort van schoolslag door het water kan ploegen.

Zo is het met Philip ook gegaan. Hij heeft vooral leren zwemmen in zee, in de zomer van 2004, door samen met ons steeds een stukje verder de zee in te gaan. Eerst op een plek waar hij nog kon staan, maar bij een golf opgetild werd, zodat hij mee kon spartelen en kon voelen hoe het was om los te zwemmen.  En toen steeds verder tot waar hij niet meer kon staan en echt kon peddelen. Het was in een paar zomerse dagen gebeurd.

Toen hij een jaar later op zwemles ging, waren we al zo vaak wezen zwemmen, dat hij alleen de officiële techniek nog moest leren en binnen een halfjaar zijn diploma had. Hij had het van mij niet eens hoeven halen, want hij kon zich goed redden, dook allerhande attributen van de bodem op en zwom met informele slag ontspannen het bad over. Maar hij wilde zijn diploma graag halen om later op duikles te kunnen. En eerlijk is eerlijk, zo’n diploma is natuurlijk ook wel feestelijk.

Jet is inmiddels aardig op dreef. Terwijl Cato in een zwemband ronddobberde, sprong zij van de kant. Ze kon een paar meter onder water zwemmen en een meter of vijf met de Franse slag boven water. Ze was erg trots. En terecht.

Volgens mij is het een unicum in de Nederlandse kinderboekenwereld: een verhaal waarin de hoofdpersonen thuisonderwijs krijgen. Er zijn wat vertaalde boeken met kinderen die niet op school zitten, (Pippi!), er zijn wat klassiekers waarin de kinderen les krijgen van een gouvernante (Heidi), maar ik geloof dat dit het eerste van eigen bodem is.

In het verhaal wonen vier kinderen die door hun ouders in de steek gelaten zijn, in het gezellige, rommelige huis van Fien. Fien zorgt voor hen en geeft de kinderen zelf les; alles gaat er gemoedelijk aan toe. Op een dag komt er een Inspecteur van het Ministerie voor Gewezen-wezen (een soort medewerker Kinderbescherming en leerplichtambtenaar in een) om te controleren of het opvanghuis wel aan alle eisen voldoet. Als het inspectierapport negatief dreigt te worden en de kinderen kans lopen naar een Beter Pleeggezin te worden gestuurd, neemt Fien op verrassende wijze maatregelen. 

Villa Fien is het debuut van Janneke Schotveld en ik vind het een enig boek. De baldadige stemming doet soms een beetje aan Annie M.G. Schmidt denken, maar het is origineel, grappig en leest lekker voor.

Terwijl ik de kerstboom aftuigde, ging John met de kinderen naar het vogelasiel. Onder  het voorwendsel dat ik dan ‘lekker rustig’ mijn gang kon gaan, maar natuurlijk eigenlijk omdat hij zelf net zo kriegel wordt als ik van mijn gevecht met zes meter fragiele lampjes.

Er is een periode geweest waarin we iedere maand even bij de vogelopvang gingen kijken, maar het laatste jaar waren de kinderen niet meer geweest. En ook al is dit is eigenlijk niet de tijd voor zielige vogeltjes (in het voorjaar zijn er meer verschoppelingen; uit een verlaten nest of gered uit de kattenbek), er was weer genoeg te zien. Naast stamgasten als reigers, meeuwen en eenden waren er zwanen, een torenvalkje en een piepklein babynijlgansje dat getroost werd met een knuffeldier en een spiegeltje.

Er was ook een witte gans die graag geaaid wilde worden. Hij was gevonden terwijl hij vastgevroren zat in het ijs. Telkens wanneer Philip en Jet wegliepen, begon hij te schreeuwen en als ze terugkwamen, deed hij alvast zijn kop omlaag.

En ja, de boom is weg. Ik heb vanavond de laatste dennennaalden tussen mijn tanden vandaan geflost, maar de ballen zitten weer in de doos en de boom staat aan de straat. Gelukkig nieuwjaar!