Van alle markten thuis

We hebben de kerstdagen doorgebracht in gepaste ledigheid. Op kerstavond hadden de kinderen een opvoering in de kerk - extra mooi en bijzonder om ’s avonds in je mooie kleren de luidende klokken tegemoet te gaan. En er was natuurlijk het samenzijn met familie, lekker eten en gezelligheid.

Eerste kerstdag waren we behaaglijk met zijn vijven. Ontbijt met warme croissantjes en witte broodjes, een middagwandeling en samen A Christmas Carol gekeken. Ik had de kinderen ’s middags het verhaal verteld aan de hand van het boek met tekeningen van Anton Pieck, hen voorbereid op spannende stukjes en op het mooie slot van de film. Ze vonden het prachtig, zoals ik gehoopt had. De Heel Enge Stukjes hebben we versneld afgespeeld, handen voor de oren en ogen stijf dicht (’Zeg maar als het voorbij is’), en het einde hebben we vier keer bekeken - vooral het stukje waarin Ebenezer Scrooge tegen zijn verbouwereerde klerk Bob Cratchit zegt: ‘And therefore, therefore I’m going to… double your salary!’

De volgende dag was A Muppets Christmas Carol op televisie; voor John en mij een nostalgisch genoegen en voor de kinderen des te leuker omdat ze het verhaal van Dickens nu al kenden.

Om de tv-frenzy compleet te maken, hebben we ook een dvd-box uit de bibliotheek geleend met zes uur Muppet Shows, waarop tot grote vreugde van de kinderen een aflevering met Star Wars en een waar Julie Andrews op bezoek komt, die ze kennen uit The Sound of Music en Mary Poppins.

Maar de Zweedse kok blijft het leukst. Weet je het nog?

Tijd en plaats: de eerste dag van de winter, op het 17e-eeuwse landgoed even verderop. Na hun lessen op de binnenbaan konden ze nu hun kunsten op natuurijs in de praktijk brengen.

Afgelopen zondag stonden ze nog voor een winterlandschapje van Hendrick Avercamp en nu stonden ze erin.*

En ûs Jet:

* In het Mauritshuis in Den Haag is momenteel ook de tentoonstelling Hollanders in beeld; nog tot 13 januari en erg de moeite waard.

‘Dat lijkt me ook wel lekker’, zei Philip toen hij vandaag zijn laatste rekenles over gewichten deed. De som ging over de ingrediënten voor een rozijnentaart en dat spreekt tot de verbeelding.

Tot een jaar of drie geleden hielp hij graag en vaak mee met koken: sperzieboontjes afhalen, pizzadeeg maken, sausjes kruiden. De laatste jaren was de frequentie daarentegen afgenomen tot hier en daar een pannenkoek of zelfgebakken broodje, dus ik vond het leuk dat hij nu zo enthousiast werd van een recept in een rekenboek.

En hij was serieus. Zelfs toen bleek dat ik hem niet kon helpen omdat ik Jet bij haar vriendin moest ophalen, en zelfs toen bleek dat de bloem op was en er niet genoeg rozijnen in huis waren. Terwijl ik weg was, ging hij zelf naar de supermarkt voor de ontbrekende spullen, woog alles af en smolt de boter - John verleende wat hand- en spandiensten bij de oven. 

Toen ik thuis kwam, geurde de rozijnencake me tegemoet. Leuk hoor, zo’n grote zoon.

Philip en Jet kenden het brailleschrift vooral uit de dierentuin. Daar staat naast de reguliere informatiebordjes ook een aantal bordjes met een vertaling in braille. Ze vonden het fascinerend, vooral het bordje bij de kangoeroes, want daar staat ook bronzen kangoeroe naast om te aan te raken; een blinde kan immers de dieren aan de andere kant van het hek niet zien.

Het leverde meestal mooie gesprekken op, veel empathie, de kinderen probeerden zich in te leven in de wereld van iemand die niet kan zien. Ze oncijferden een paar letters van het brailleschrift en stonden er even bij stil dat het niet altijd vanzelfsprekend is dat je zomaar kunt rennen, horen of zien.

En nu is er een mooi boek uit van Nijntje dat daar ook rekening mee houdt. De wereld van Nijntje is een groot kartonnen boek, dat je kunt lezen en bevoelen. De tekst staat zowel in drukletters als in braille en de tekeningen kun je betasten. De contouren zijn verhoogd, waardoor je Nijntje kunt aanraken, en er zijn bijzondere materialen gebruikt, zodat je kunt voelen dat een ijsje plakkerig is en dat Betje Big een muts breit van zachte schapenwol. Voorin staat het braillealfabet (’Nijntje kan al lezen’); Philip en Jet overhoren elkaar nu woordjes in braille. Bovendien zit er een cd bij met verhaaltjes. Tot Jettes grote vreugde staat op de cd ook het dansliedje dat veel op haar balletles gedraaid werd: ‘Twee pasjes naar voren, en één pasje terug…’ - er is al menige zwier door de huiskamer gedaan.

Hier staat de link naar een kortingsbon van de Rabobank (opent als pdf-je) waarmee je het boek voor tien euro inclusief verzendkosten kunt bestellen.*) En anders is het voor een luttele veertien vijfennegentig in de boekhandel verkrijgbaar.

Het toeval wilde dat ik een paar weken geleden in de bibliotheek een hoorspel tegenkwam over het leven van Louis Braille. Het is uit 1952 en stond op de uitstallingstafel om weer eens opgemerkt te worden. ’Hee’, zei Jet toen de eerste zinnen van het verhaal door de autoboxen klonken, ‘die meneer heeft dezelfde naam als de bordjes in de dierentuin!’

Hier een stukje uit Lezende vingers van het moment waarop Louis Braille de grote lijnen van het blindenschrift bedenkt, na een gesprek met zijn muzieklerares:

*) Het is waarschijnlijk een tijdelijke actie, dus laat het me even weten als de link niet meer werkt, dan kan ik hem verwijderen.

Een van mijn tekortkomingen is dat ik te weinig knutsel met de kinderen. Sommige dingen vind ik best leuk om te doen, maar zodra er veel lijm of verf aan te pas komt, neemt mijn tegenzin evenredig toe. Daarbij ben ik niet van het type  ’wat mijn ogen zien, maken mijn handen’, waardoor een project nog weleens uit de hand wil lopen of gewoon mislukt. Ik zal je de details van onze laatste papier maché-onderneming besparen.

Omdat ik eens per maand zondagsschooljuf ben, heb ik inmiddels wel een repertoir aan quick and easy crafts opgebouwd; knutsels die maximaal twintig minuten in beslag nemen. Kaarsen versieren is er zo eentje: dikke kaarsen van Blokker beplakken met reepjes of figuurtjes versierwas uit de houten speelgoedwinkel. Of kleien met gezouten brooddeeg (de avond van tevoren klaarmaken) - leuk bij een thema als de wonderbare spijziging.

Vandaag hebben we glas in lood gemaakt. Zonder verf (hoera!), maar met viltstift op koffiefilters, die je daarna even natsproeit met de plantenspuit. Hier staat de hele beschrijving stap voor stap. Waaghalzen kunnen de tekening na het drogen besmeren met slaolie, dan wordt hij nog doorschijnender, maar persoonlijk vind ik de basisversie ook al mooi. 

Deze vond ik nog tijdens het opsnorren van hoorspelpagina’s. Hoewel ik me plaatsvervangend geneer voor het accent van Zwarte Piet, zie ik het maar als een uitwas van de tijdgeest. En omdat hij verder zulke mooie dingen gemaakt heeft, vergeef ik het Jean Dulieu. 

Duurt ongeveer een kwartiertje.