Van alle markten thuis

We hebben Paulus ontdekt. Twee jaar geleden heeft Philip de luisterboeken een poosje grijsgedraaid, maar de echte boeken had ik nog nooit gelezen. Totdat ik in november Paulus de hulpsinterklaas voorlas en we daar zo van genoten, dat ik later Het grote boek en Het grote toverboek van Paulus de boskabouter uit de bibliotheek meenam. Het is enig! Vreselijk grappig, mooi geschreven en per bladzijde leren ze minstens één nieuw woord. Van de week heb ik Paulus en de eikelmannetjes geleend (uiteraard naast pareltjes als Een cap en laarzen, De zadeldief en Verdwaald in de sneeuw: een veulen verovert zijn plek), maar die vind ik vooralsnog tegenvallen. Volgens velen is De eikelmannetjes het beste werk van Jean Dulieu, en nou zijn we pas halverwege, maar ik vind het een stuk minder dan -noem eens wat- Paulus en Kenarrepoere. Ik vind het stroever (voor)lezen, het is soms akelig eng voor het slapengaan en ik mis Oehoeboeroe en Salomo, die veel leuker zijn dan de eikelmannetjes.

Wat wel leuk is: bij de uitgave van 1998 zit een cd met een hoorspel uit de jaren ‘50. Volgens mij zijn de rechten al verlopen en bovendien is de cd niet meer te koop, dus ik heb de vrijmoedigheid genomen om het for old time’s sake in een mp3′tje te zetten.  Voor als je een kwartiertje over hebt.

Paulus en de verloren toverstaf

Jet wist al weken precies wat ze me voor mijn verjaardag zou geven. Ze vond het erg moeilijk om haar goede idee geheim te houden en wilde me vaak hints geven. Als we in de auto zaten, zei ze: ‘Je bent zeker wel nieuwsgierig naar je verjaarscadeau, hè?’ ‘Ja’, zei ik, ‘maar ik vind het ook wel leuk dat het een verrassing is.’ ‘Ik zal je een tip geven’, zei ze. ‘Als je nu uit het raam kijkt, naar de berm, wat zie je dan?’ ‘Klaprozen’, zei ik. ‘Meer zeg ik niet’, zei ze. En na een minuut stilte: ‘Je bent zeker wel benieuwd naar je verjaarscadeau, hè?’

Vanochtend wist ik eindelijk wat mijn cadeau was. Je kunt je voorstellen hoe verrast ik was toen Jet met John een eindje ging wandelen en even later met deze prachtige bos binnenkwam.

Van de week een cursus Duits uit de bibliotheek meegenomen. Philip had hem zien staan en was meteen enthousiast.  We hadden al eerder de gratis demo van Rosetta Stone gedaan, daar kun je van dertig talen een paar lessen uitproberen (Farsi! Mandarijn!), maar deze taalcursus heette Tell me more. Toen ik het programma vanochtend installeerde, zag het er goed uit, vond ik. Je kunt bij de opties aangeven waar je prioriteiten liggen: spreken, luisteren, schrijven of lezen; de rest van de vakgebieden verdwijnt dan naar de achtergrond. Handig voor als je op vakantie gaat en je vooral verbaal verstaanbaar wilt maken, en ook handig voor een jongetje dat een beetje aan de taal wil wennen door ernaar te luisteren en woorden na te spreken. Het werkte best leuk, al was de cursus niet helemaal op kinderen toegesneden. Naarmate de ochtend vorderde hoorde ik Philip met allengs luider stemme ‘Ja, ich bin verheiratet. JA, ICH BIN VERHEIRATET!’ in het microfoontje roepen. Hij vond het toch de moeite waard en wilde van de week nog wel wat meer oefenen.

 ’s Middags is hij met John gaan midgetgolfen.

Wat een weer vandaag! Omdat het een van de laatste mooie dagen voor de komende tijd zou worden, zijn we met twee andere thuisonderwijsgezinnen naar de Speeldernis geweest. Het is daar eigenlijk altijd leuk. De kinderen bouwen er dammen van modder en stenen, scharrelen onbezorgd rond in hun zwembroeken en komen er altijd als kleine varkentjes vandaan, tjokvol vitamine D. Toen we vanochtend weggingen beloofde Philip aan John dat hij een dam zou bouwen die het hele land onderwater zou zetten (gelukkig wonen we hoog), maar dat is er niet van gekomen.

Vandaag het verhaal van Willem Tell voorgelezen. Het was een welkome afwisseling na Floortje leert ponyrijden, Ponyverhalen, Black Beauty en het meisjestijdschrift Galop. Jettes paardenfase heeft een all time high bereikt en naast imaginaire paardenvriendinnen die ze op haar skippypaard ontmoet en waarmee ze buitenritten maakt, horen daar ook véél paardenboeken bij. John en ik vragen elkaar ’s avonds voor het slapengaan: ‘En hoeveel Galops heb jij vandaag voorgelezen?’  Overdag proberen we allebei onze snor te drukken als Jet met weer een fleurige paardenstrip voor ons staat. Het is dat haar stralende gezicht je recht in je hart raakt, maar de ‘paardenweetjes’ komen mijn oren uit. Desalniettemin houden we het aloude thuisonderwijsadagium voor ogen: voed de interesses van je kind.

Tenslotte hebben we de graafmachinefascinatie van Philip ook overleefd. Ik zie me nog staan bij de stratenmakers en wegwerkers, die op een gegeven moment maar een praatje met me aanknoopten omdat we zo lang bleven kijken. Meestal liepen we weer verder als ze gingen schaften, voordat ik een boterham aangeboden kreeg.

Maar goed, Willem Tell. Het was een leuk verhaal. Ik kende zelf nog niet de achtergrond waartegen de appel en de kruisboog zich aftekenen, maar ik ben nu helemaal op de hoogte. En wat ik zo leuk vind, is dat de kinderen een mooi verhaal meteen naspelen. Zo hebben we onder meer de Grieks-Romeinse mythologische fase gehad, de Winnie de Poehfase en de Karlsson van het dakfase. En nu kwam de kruisboog weer goed van pas die Philip pasgeleden getimmerd had.

Nou deed ze dat al een paar weken, maar omdat ik sinds gisteren weer ontdekt heb dat je filmpjes kunt maken met de fotocamera, heb ik haar lach gevangen in bewegende beelden. Let ook op de artistieke draai halverwege.

Is ze niet lief?

Vandaag was het eindelijk zover: onze jongen mocht duiken. Vanaf zijn derde jaar heeft hij duikertje gespeeld met een geelgeverfde spafles op zijn rug, een stofbril op en flippers aan. We hebben het Handboek Sportduiken met eindeloos verlengen minstens een jaar van de bibliotheek in huis gehad, we hebben duikfilms bekeken en tijdens het koken werd ik aangesproken met duikgebaren. Al die tijd kon hij niet wachten tot hij acht werd.

Twee weken geleden had hij de magische leeftijd eindelijk bereikt, de leeftijd waarop je de duikcursus van de Scubarangers mag volgen. Ik had vorig jaar al eens geprobeerd of hij op zijn zevende toch vast een proeflesje mocht meedoen, maar om redenen van aansprakelijkheid konden ze daar niet aan beginnen. En ach, dat laatste jaar wachten kon er ook nog wel bij.  

Vanochtend was hij vroeg wakker. Om ‘vijf uur nog wat’, vertelde hij schoorvoetend toen ik hem om half zeven in de woonkamer betrapte met zijn spelcomputertje. Tegen beter weten in had ik hem weer naar bed gestuurd, maar toen ik er om half acht zelf uitkwam, had hij ter compensatie zijn schrijfwerk al gemaakt. ‘Kijk mam, zonder dat je het hebt hoeven vragen!’

Om half elf stonden we met de hele familie in de duikschool en om elf uur lag hij in het zwembad. Voor zijn zus was het allemaal een tikkie saai, maar terwijl zij met John de uitgestalde tenten van Bever Sport in- en uitrende kon ik wat foto’s en filmpjes maken door de patrijspoorten onderin het zwembad.

En nog eentje om te laten zien dat hij de duikgebaren al zo goed in praktijk kon brengen.

Na lang aarzelen ga ik proberen een blog bij te houden. Voor iedereen die we te weinig zien en die wil weten hoe het met ons gaat, voor onze overzeesche vrienden en verwanten en degenen die door het land verspreid wonen. En voor iedereen die wil weten wat we nou doen op zo’n dag. Thuisonderwijs is toch vreemd.

Ik hoop de komende tijd een realistisch beeld te kunnen geven van wat we doen, meemaken en hoe de kinderen leren. Want over hen zal het voornamelijk gaan. Het wordt geen rapportage van een schoolse dagindeling, want zo werkt thuisonderwijs nu eenmaal niet. En ik wil ook niet de indruk wekken volledig te zijn; het is geen integraal thuisonderwijsverslag en natuurlijk doen de kinderen meer dan je op dit blog zult zien. Maar ik streef ernaar regelmatig te posten en zo een beeld te kunnen geven van hoe het met ons gaat.

Gaat u mee?