The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore

Hij begint echt op 25 seconden. Dankjewel Caroline!

Ad in de lik

Deze kwam via twitter, van een geïrriteerde moeder die wilde laten zien wat haar achtjarige van school kreeg.

Klik voor een vergroting

Dat is natuurlijk de schaduwzijde van thuisonderwijs. Ik doe er veel aan om hen de bureaucratie in al haar glorie te laten ervaren door zo nu en dan een rijbewijs of paspoort te verlengen (‘Ja, dan moet u eerst een formulier aan díe balie halen. Nee, die is nu gesloten. Heeft u een handtekening van uw echtgenoot voor het paspoort van uw zoon? Ach, ook al niet. Nou, morgen zijn we gewoon weer open tussen acht en twee’), maar een gedegen voorbereiding op het bestaan als delinquent hebben ze nog niet gehad.

Om de onderwijsinspectie een beetje tegemoet te komen, hebben de kinderen eigen aanvullingen op de tekst gemaakt. Ik noteer het onder ‘taalles in combinatie met goed burgerschap’ als vakoverschrijdend onderwijs. Hier enkele van de variaties.

‘Els moet zich melden bij de portier, die zit achter heel dik glas. Daar kan zelfs geen kogel doorheen. Daarom pakt Els haar bazoeka. Daarmee blaast zij de portier in één klap weg. Zo kunnen Ad en zijn vrienden weer fijn naar huis.’

‘Els moet haar tas leeg maken. Er mogen geen wapens en drugs mee naar binnen. Die heeft Els dan ook netjes in de kofferbak van haar auto laten liggen.’ 

‘Els moet haar tas leeg maken. Er mogen geen wapens en drugs mee naar binnen. ‘Die kunt u straks weer komen ophalen, hoor!’, zegt de portier hartelijk, terwijl hij de wiet van Els in een kastje legt.’

Afgeleid

Het komt door haar. Telkens als ik wil gaan schrijven, doet ze iets. Er zit een wind dwars. En dan nog een. Of ze heeft honger en typen met één hand vind ik vaak frustrerender dan niet typen. Of ze kijkt heel lief en zegt op haar allerschattigst ‘Ehr…’. Want ze kan al praten, zo knap is ze.

Soms doet ze niks en is het toch haar schuld. Dan heb ik haar op het schapenvachtje gelegd en ligt ze stilletjes te lachen – naar de deurpost of het gordijn. Dat vind ik zo zielig. Dan ga ik maar even naast haar zitten, zodat ze naar mij kan lachen, wat ze meestal niet doet. Vervolgens doe ik erg mijn best om haar glimlach te vangen en van al dat harde werken krijgt zij weer trek en begint het hele circus opnieuw.  

Zo lukt het telkens niet om achter het toetsenbord te kruipen. Maar ik ben wel gaan hardlopen vandaag. Voor het eerst. Want babysnuffelen is heerlijk, maar als ik mensen langs zag rennen, had ik veel zin om weer mee te doen.

Meedoen is overigens een groot woord. Na tien maanden op non-actief heb ik even overwogen om de oranje lesvlag van Cato’s fiets te halen en die in mijn broekband te steken. Maar het ging het best lekker: ik had de Vlaamse coach die me opzweepte om fier door te rennen, dus ik liep als een jonge hinde door het park. Het was een béétje een jonge hinde met obesitas en een trekkend been, maar dat viel nauwelijks op tussen de zondagswandelaars. En er waren minstens drie meerkoeten die haastig voor mij het water in schoten, dus ik mag wel zeggen dat er een zekere dreiging uitging van mijn snelheid.

Toen ik een bejaard echtpaar inhaalde, moest ik denken aan David Sedaris en zijn eerste schreden op het sportieve pad. In ’The Smoking Section’ vertelt hij hoe hij baantjes trekt in het plaatselijke zwembad en thuisgekomen trots aan zijn vriend vertelt dat hij gewonnen heeft van een vrouw van middelbare leeftijd met downsyndroom.

Al met al was het een geslaagde excercitie. De volgende keer moet ik er alleen wel aan denken om Victoria uitgebreid te laten drinken voordat ik ga rennen, want ik heb ondervonden dat er een limiet zit aan de capaciteiten van een sportbeha.

Toen ik thuiskwam lag ze trouwens gewoon nog te slapen. Had ik net zo goed kunnen schrijven. Maar ja, dan had ze me vast afgeleid met een schattig piepje in haar slaap.  

Kerstreces

De kinderen wilden graag een officiële kerstvakantie. Die hebben ze gekregen. Er hoefden geen wiskundeboeken opengeslagen te worden, geen kofschepen geleerd en geen schilderijen bestudeerd. Het hoéfde niet, maar als je alle bezigheden op een rijtje zou zetten, zou je een aardig kerstrapportje kunnen opstellen.

Nederlands: het schrijven van kerstkaarten, invullen van kruiswoordpuzzels, lezen van boeken. 
Geschiedenis: voorlezen van verhaaltjes uit Ooggetuigen, luisteren naar verhalen van opa en oma, kijken naar documentaires.
Maatschappijleer: journaal kijken, praten, teletekst lezen. 
Biologie: het lezen van de Grote Dierenencyclopedie, kijken naar de series Life en Frozen Planet, de nieuwe H&M-catalogus, afdeling lingerie.
Wiskunde: sudoku’s maken, kortingspercentages berekenen van cadeautjes op je verlanglijstje die nu in de uitverkoop zijn.
Aardrijkskunde: zie Maatschappijleer, Biologie en Geschiedenis.
Scheikunde: koekjes, cakes en taarten bakken. 

Er waren ook schoolreisjes. We gingen op bezoek bij het muizenhuis, dat nu tentoongesteld staat in de Centrale Bibliotheek in Amsterdam.

En net als vorig jaar gaven Jet en Cato acte de présence op het Dickensfestijn, georganiseerd door de lokale hypotheekverstrekker die (serieus) persoonlijk de rol van Scrooge weer voor zijn rekening nam. Dit jaar moesten ze het helaas zonder pittoresk sneeuwdecor doen, maar de warme chocomel smaakte er niet minder om.  

We bezochten het nieuwe Scheepvaartmuseum (dat er prachtig uitziet, maar wat mij betreft net iets te veel is ingericht door een designteam van mensen met vlotte vierkante brillen en net iets te weinig door mensen die geschiedenis willen vertellen. De schoonheid wint het van de diepgang, zal ik maar zeggen.)

Er is gelogeerd, er zijn logés geweest, er is geschaatst, gezwommen, naar de bioscoop gegaan.

En er was een bijzonder uitje voor een klein meisje dat Catootje heet en dat het soms moeilijk vindt om haar plaats te bepalen. Ze zou graag zo groot zijn als haar oudere broer en zus, maar dat lukt nog niet altijd. Ze zou graag haar babyzusje op één arm door het huis dragen, maar dat mag nog niet. Ze zou graag haar ouders af en toe voor zichzelf alleen hebben, en daar kunnen we wel voor zorgen. Dus ging ze alleen met haar vader naar Sprookjeswonderland in Enkhuizen.

Morgen blijven de boeken nog even op de plank liggen, want dan is er een groot feest waar veel thuisonderwijskinderen naar toe gaan. Met een lasergameschietafdeling, een draaimolen, klimtoren, botsauto’s, ballenbak en honderd kinderen om mee te spelen. Woensdag begint het Echte Leven weer. Ik hoop dat ze net zoveel zullen leren als tijdens de kerstvakantie.

Babyfluisteraar

In excelsis Deo

En ziet, een engel des Heeren stond bij hen, en de heerlijkheid des Heeren omscheen hen, en zij vreesden met grote vreze.

En de engel zeide tot hen: Vreest niet, want, ziet, ik verkondig u grote blijdschap, die al den volke wezen zal;
Namelijk dat u heden geboren is de Zaligmaker, welke is Christus, de Heere, in de stad Davids.
En dit zal u het teken zijn: gij zult het Kindeken vinden in doeken gewonden, en liggende in de kribbe.

Toen nu Jezus geboren was te Bethlehem, gelegen in Judéa, in de dagen van den koning Heródes, ziet, enige wijzen van het Oosten zijn te Jeruzalem aangekomen.
Zeggende: Waar is de geboren Koning der Joden? want wij hebben gezien Zijn ster in het Oosten, en zijn gekomen om Hem te aanbidden.

En in het huis gekomen zijnde, vonden zij het Kindeken met Maria, Zijn moeder, en nedervallende hebben zij Hetzelve aangebeden.

Ere zij God in de hoogste hemelen, en vrede op aarde, in de mensen een welbehagen.

It’s a Wonderful Life

Toen ik vier jaar geleden voor het eerst van deze film hoorde, was ik wat sceptisch. Ik ben niet dol op zwart-wit films en als hij werkelijk zo goed was als iedereen zei, waarom had ik er dan nooit eerder van gehoord? Als het zo’n klassieker was, waarom werd hij dan niet jaarlijks op tv uitgezonden, net als A Christmas Carol? Het antwoord weet ik nog niet, maar het zal iets te maken hebben met mijn gebrek aan filmkennis, want sindsdien ben ik veel mensen tegengekomen die de film wel gewoon kennen. En er net zo lyrisch over zijn als ik.

We kijken hem ieder jaar minstens twee keer. Bij het uitzoeken van filmfoto’s zei Jette zojuist nog: ‘Ik heb meteen zin om hem op te zetten!’ En ieder jaar ontroert hij weer, zelfs de moeilijkst te ontroeren (mannelijke, puberende) gezinsleden.

De film opent met een shot van de hemel, waar het een drukte van belang is. Een van de engelen-in-opleiding krijgt de opdracht om George Bailey, eervol inwoner van het stadje Bedford Falls, te helpen. George heeft het idee dat hij niets waard is en staat op het punt om van de brug te springen. ‘Was ik maar nooit geboren’, zegt hij. Aan de engel de taak om George duidelijk te maken dat hij zich danig vergist. George krijgt de kans om te zien hoe het leven in Bedford Falls eruit had gezien als hij inderdaad nooit geboren was. Voor alle leeftijden, met een prachtig einde.   

  

It’s a Wonderful Life is overal te koop, te huur en te leen, onder meer als dvd met EAN-code 8714865550335. Als je eerst meer over de film wilt weten (inclusief clou en einde), dan vind ik dit een mooie recensie.